Charles Aznavour - Emmenez moi

Okolice doków, gdzie worki i nuda
garbią mnie
Pochodzą one z ciężkiego brzucha łodzi
Owoce

Pochodzą z końca świata
Przynosząc ze sobą
Niektóre myśli wędrówki
Połyskujące błękitne niebo
Miraże

Przyciągając ostry zapach
Kraj nieznany
I wieczne lato
Gdzie mieszkają prawie nago
Na plażach

I wiadomo im całe życie
Że północne niebo
jest spokojne i szare
spojone winem

Zabierz mnie na koniec świata
Zabierz mnie do krainy czarów
Wydaje mi się, że ubóstwo
Byłoby mniej bolesne w słońcu

W barach o zmierzchu
Z marynarzami
Mówimy o dziewczynach i miłości
Z kieliszkiem w ręku

I traci wszystko sens rzeczy
I nagle moje myśli
Przywołują
Cudowne lata
Na plaży

Gdzie widzę rozpostarte ramiona
Kocham jak szalony
Osądzony
Wieszam na szyi
Moje marzenie

W pobliżu barów, żeglarzy
Dołączam do nich na pokładzie
I jeszcze sen do rana
Stojąc w porcie

Zabierz mnie na koniec świata
Zabierz mnie do krainy czarów
Wydaje mi się, że ubóstwo
Byłoby mniej bolesne w słońcu

Pewnego dnia
na kadłubie
Chciałbym zostawić pracę
znaleźć schronienie

Przy drodze
Jak w snach z dzieciństwa
Na odległych wyspach
Gdzie nic nie jest ważne
Żyć

Gdzie dziewczyny
Dają ci radość serca
Tkają
Naszyjniki z kwiatów
Upojony

Chciałbym uciec pozostawiając tam moją przeszłość
Bez wyrzutów sumienia
Bez bagażu i zajętego serca
Śpiewając silny

Zabierz mnie na koniec świata
Zabierz mnie do krainy czarów
Wydaje mi się, że ubóstwo
Byłoby mniej bolesne w słońcu ...

Zabierz mnie na koniec świata
Zabierz mnie do krainy czarów
Wydaje mi się, że ubóstwo
Byłoby mniej bolesne w słońcu ...